Roland Erb, Der Stein – رولاند اِرب، سنگ

رولاند اِرب
سنگ

(۲۰۰۷)

خوب است این سنگ
خوب است این سنگ برای من
سطح روشنش سائیده و صاف است
در جیب کُتم با خود می برمش
او مزاحمم نیست
و برتری نمی جوید.

این سنگ نه ادعای مهربانی دارد
و نه ادعای محبت
و هیچ گاه بداخلاق نیست.
این سنگ قادر به سخن گفتن نیست
از من عیب نمی گیرد
از جیبم نمی خورد
و دموکراسی را هم برایم تعبیر نمی کند.

این سنگ را می توانم دور بریزم
اگر روزی سنگینی کند.
آنگاه ازمن دلخور نخواهد شد و
انتقامی خونین نخواهد گرفت
سنگِ خوبِ من.

ترجمه از زبان آلمانی: سوزان باغستانی

منبع اینترتی: http://levurelitteraire.com/roland-erb/

DER STEIN

Gut ist der Stein,
gut ist der Stein für mich.
Die helle  Oberfläche ist abgeschliffen und hart.
Ich trage den Stein in der Tasche,
er stört mich nicht
und spielt sich nicht in den Vordergrund.

Der Stein täuscht keine Freundlichkeit vor,
keine Sympathie
und hat niemals schlechte Laune.
Der Stein kann nicht sprechen,
er krittelt nicht an mir herum,
er liegt mir nicht auf der Tasche
und klärt mich nicht auf über Demokratie.

Den Stein kann ich wegwerfen,
wenn er mir einmal zu schwer wird.
Dann ist er nicht böse und nimmt
nicht blutige Rache,
mein guter Stein.

Advertisements

Trink Wein, dass er Vergessen schenke

1.7.4.4.1.1.1.1.1.2.1.3.2.1.2 Omar Khayyam: Trink Wein, dass er Vergessen schenke,

Mansur Arshama

Für das Liken von 1.7.4.4.1.1.1.1.1.2.1.3.2.1 Paul Éluard: Unser Leben hat Roland Erb mir ein Gedicht von Omar Chayyam zugeteilt. Hier ein Vierzeiler in eigener Übersetzung:

مي خور كه ترا بيخبر از خويش كند خون در دل دشمن بد انديش كند
هشيار بدن چه سود دارد؟ جز آنك ز انديشه پايان، دل تو ريش كند

Trink Wein, dass er Vergessen schenke,
Gemeinen Feindes Herz in Blut versenke.
Was nützt dir Wachheit? Nichts andres als
Das End bedenkend Herz in Gram ertränke.

Gefällt mir · · 16. April um 18:38

Roland Erb, Körper der Stadt / رولاند اِرب، اندام شهر

رولاند اِرب

اندام شهر

(سروده در حدود سال ۲۰۰۰)

شهر، دوست غریبم، سرگردانم در شلوغی اینجا

گنگم، با لبهای جویده و پوستی کِز داده.

می خواهم دوباره ملاقاتت کنم، جایی در خاکسترایی،

پرسه هات را نظاره کنم، با آن کمرِجنبان بی اعتنا

و آن تکانِ سرِ پرسان، می خواهم مچهای نازکت را

دردمندانه در چنگ و شانه های سردت را در بغل گیرم.

زیرچشمی به پستانهای اسیر پیراهنت می نگرم،

به این اندام خنک می اندیشم، به این پناهجو،

به مقاومتش، به شکوفایی ناگهانی شوقش.

می خواهم دوباره همرات شوم، در برابر این باد بزدل،

در برابر تصاویر تحمیلی و ردِ لِچ گذرهایِ چراغانی.

می خواهم با تو گیلاسی بزنم، بدون تعارف و فکل و گریبان

و می خوام اظهارنامۀ مالیاتی فراموشت شود، ترجیحاً برای ابد.

می خواهم با تو از شبی طوفنی بگذرم در حاشیۀ شهر

در تاریکی بستری بجویم از برگهای افرا و خاک.

شبکۀ شریان هات رمزآلود زیر ستاره ها می درخشد. بیا،

سردی بنوشیم.

ترجمه از زبان آلمانی: سوزان باغستانی

Übertragen aus dem Deutschen von Susanne Baghestani

Roland Erb

KÖRPER DER STADT

Stadt, fremde Freundin, ich irre hier im Gewühl umher
Stumm, mit zerbissenen Lippen, versengter Haut.
Ich will dich wieder treffen einmal, irgendwo in der Gräue,
ich will dich fortschlendern sehn mit abweisender Hüfte,
fragend geschütteltem Kopf, und möchte schmerzhaft umklammern
die dünnen Gelenke, die frostigen Schultern umschlingen.
Ich schiele nach den versklavten Brüsten unter dem Hemd und denke
an diesen Körper, den kühlen, den Flüchtling,
seinen Widerstand, die plötzlich aufblühende Freude.
Ich will mit dir einmal noch gehn, gegen den feigen Wind, gegen
das aufgezwungene Bild, die Schleimspur der Lichterpassage.
Ich will mit dir trinken gehen ohne Kompliment, Krawatte und Kragen
und will dich die Steuererklärung vergessen lassen, am liebsten für immer.
Ich will durch die stürmische Nacht mit dir treiben am Stadtrand,
im Dunkeln suchen ein Bett aus Ahornblättern und Erde.
Dein Adern-Geflecht, es glänzt rätselhaft unter Sternen. Komm,
Kälte trinken.

Quelle: http://levurelitteraire.com/roland-erb/